WINTER IN FINS LAPLAND

Noorderlicht spotten en sleeën met husky’s staan hoog op menig bucketlist. Ook op de onze. Wij gingen naar Fins Lapland om er in elk geval één af te vinken. “Willen jullie wat rendierhoorn in je koffie?”

Tekst: Bart-Jan Brouwer
Beeld: John van Helvert
Met dank aan: Askja Reizen & Finnair

Bijna alles in Rovaniemi is gelinkt aan de Kerstman. Dat blijkt al als je aankomt op de luchthaven: boven de bagageband zweeft een arrenslee met rendieren; tussen de rondjes draaiende koffers staan trollige kerstmannetjes te midden van cadeautjes aan hun voeten; op de muren hangen gevleugelde spreuken van Santa Claus als ‘Let it shine, let it shine, let it shine, Rudolf’; en bij de uitgang staat een chauffeur met een bord ‘Santa Claus Holiday Village’ in de handen. Zelfs een van de lokale voetbalclubs is naar de Kerstman vernoemd: FC Santa Claus.

Bonkige Fin

Een bezoekje aan de Kerstman prijkt niet op onze bucketlist. Wel sleeën met husky’s en het Noorderlicht spotten. Onze chauffeur Lennart drukt ons optimisme meteen de kop in: “Dit jaar heb ik het Noorderlicht nog niet vaak gezien.” Om kans te maken om het Noorderlicht te zien, moet de zogeheten Kp-index, de mate van zonneactiviteit, hoog genoeg zijn én moet het niet al te bewolkt zijn. Met dat laatste gaat het op onze dag van aankomst al mis: het sneeuwt onafgebroken. We verblijven in Pello waar wij de komende nachten slapen in Valkea Arctic Lodge.

We worden welkom geheten door de eigenaar, Antti-Pekka Palokangas, een bonkige Fin die eruitziet zoals zijn naam klinkt. Hij begeleidt ons, hongerige reizigers, meteen naar de eettafel en voorziet ons van een mok bietensoep gevolgd door een hutspot met rendiervlees en neemt hij de plannen voor de volgende dag door: een hondensledetrektocht door de bush.

“Wat doe ik mezelf aan?, vraag ik me af als ik trede na trede dieper word opgeslokt door het wak. Bij elke beweging hoor ik het breken van dun ijs dat zich instant aan de oppervlakte vormt. Mijn lichaam doet pijn, alsof het door duizend naalden wordt geprikt, de adem stokt. Eruit!, schreeuwt elke vezel in mijn getergde lijf”

Met vijf lagen kleding betreed ik de volgende dag het krakend koude buitenlicht. Terwijl de sledes worden geprepareerd, is het een geblaf en gejank van heb ik jou daar. De prachtige husky’s willen maar één ding: rennen! Mijn slede heeft een vermogen van 5 hp (huskypower). Op het moment dat ik de voet van de rem haal, schiet ik werkelijk vooruit – ik kukel bijna van de slede. De honden laten mij uit… Ademloos glijd ik door dit met uitbundig wit beschilderde natuurtafereel. Wat een schoonheid! Voor eeuwig wil ik dit plaatje vastleggen op mijn interne harde schijf.



Subscribe to MASTERS NEWS Newsletter for the latest updates.
(Your details will never be shared with a 3rd party.)

 
INSCHRIJVEN

close-link