Achter ieder juweel of iedere diamant zit wel een bijzonder verhaal. Zo kreeg Debora Huisman – Leeser als jong meisje een armband die van haar overleden oma is geweest. Kitty Leeser kreeg twaalf jaar geleden ook een bijzonder cadeau: een collier met een lach en een traan. Beide vrouwen vertellen openhartig over hun herinneringen aan deze juwelen.

Als Debora, Chief Creative Officer bij GASSAN Diamonds, naar de armband kijkt die van haar overleden oma is geweest en het hoort tinkelen, komen de herinneringen van haar weer tot leven: “Rond mijn negende kreeg ik van mijn moeder een armband die van haar moeder, mijn oma, was geweest. Een gouden gourmet schakelarmband met hangende guldens eraan. Mijn moeder wist hoe bijzonder ik deze armband vond. Ik krijg natuurlijk vaker opmerkingen over mijn juwelen, maar als ik deze armband om heb, is het echt opvallend hoe vaak mensen er iets over zeggen. Ik heb ook wel eens de vraag gekregen of we het na konden laten maken, maar ja, er hangen ouderwetse guldens aan en die bestaan niet meer.

Ik had een hele goede band met mijn oma, Sophia heette ze, ik was helemaal weg van haar. Ze haalde mij vaak uit school, samen met mijn moeder en dan nam ze altijd Lange Jannen voor mij mee in haar tas. Ik weet nog heel goed dat ze vroeger elke donderdag en zondag bij ons thuis kwam en in de woonkamer altijd op dezelfde stoel zat. Ik ging er altijd op de grond naast zitten en dan keek ik hoe haar armband om haar pols heen danste. Dat beeld, dat geluid, het straalde helemaal uit wie zij was. 

”Dat beeld, dat geluid, het straalde helemaal uit wie zij was

Op een gegeven moment werd ze heel ziek, maar ze wilde absoluut niet naar een dokter. Mijn moeder probeerde haar het ziekenhuis in te krijgen, maar dat weigerde ze. Ze zei toen: ‘Als je mij nu naar een dokter brengt, ben ik met twee weken dood.’ Maar toen ze doodziek neerviel, moest ze wel. Twee weken later overleed ze. Darmkanker. Achteraf gezien, als ze op tijd naar een arts was gegaan, hadden ze misschien nog iets kunnen doen. Maar ze wist dat het foute boel was. Ook dat voelde ze. Nu heb ik alleen haar armband nog, maar zo is ze tóch een beetje bij me.”

Lach en een traan 

Kitty Leeser, vicepresident van GASSAN Diamonds, kreeg twaalf jaar geleden een bijzonder cadeau: een collier dat haar doet denken aan een heftige periode uit haar leven: “Ik heb eigenlijk al mijn juwelen gekregen. Ik krijg vaak met kerst een mooi sieraad. Dan is er vaak wat nieuws en dan komt Benno met iets moois voor onder de kerstboom. Het is natuurlijk het ultieme cadeau om met kerst te krijgen. Het smiley-colliertje heb ik niet van Benno gekregen, maar van vrienden van ons uit Frankrijk in 2010; het jaar dat er borstkanker bij mij werd geconstateerd.

‘’Ik vind hem mooi, maar er zit tegelijkertijd ook een stuk beladenheid in’’

Vroeger was Alain Roure een zakenrelatie van ons, maar door de jaren heen is er een dierbare vriendschap ontstaan. Benno en ik hadden Alain en zijn vrouw uitgenodigd om bij ons te komen eten. Ze waren op de hoogte van het feit dat ik ziek was geweest en hadden die bewuste avond het kettinkje voor mij meegenomen. Een soort hart onder de riem, omdat ik zo’n naar jaar had gehad. Aan één kant van het hangertje zie je een happy smiley en aan de andere kant een verdrietig gezichtje. Ze wisselen elkaar steeds af, want het kettinkje draait voortdurend als je hem om hebt. Ik vind hem mooi, maar er zit tegelijkertijd ook een stuk beladenheid in. De ziekte brengt onzekerheid met zich mee, en dat zie je terug in het colliertje.

Als ik het kettinkje zie, bijvoorbeeld als ik in de spiegel kijk, dan voel ik toch altijd een beetje angst dat de kanker misschien weer terugkomt. Die angst werd helaas werkelijkheid, toen ik in 2018 de ziekte opnieuw kreeg. Daarna moest ik 5 jaar medicijnen slikken en inmiddels zit ik nu in het laatste jaar. Het is geen bijgeloof, maar het geeft mij wel een lekker gevoel om het om te hebben.

Gelukkig overheerst altijd de emotie die ik voelde toen ik het kettinkje kreeg: Dankbaarheid. Er was zo goed over nagedacht en dat is ook wat mij zo trof op dat moment. Dat gebeurt niet zo vaak, dat mensen heel goed over dit soort dingen nadenken. Dat vind ik nog altijd heel bijzonder.”