NEELTJE DE VRIES, FOTOGRAAF

‘Fluid’ is denk ik een beeld dat mijn werk goed kenmerkt. In een beeld zoek ik naar frictie, wrijving. Oogstrelend esthetisch en iets wat dat doet wankelen, wringen. Groenzwemen versterken voor mij het gevoel van mysterie. Sferisch zonder dat het zwaar voelt. Deze tinten zie je veel terugkomen in mijn werk. Ze lijkt door haar huid en houding bijna van rubber zoals ze over de fauteuil glooit. Dat in contrast met de haakse rechte lijnen in de achtergrond werkt heel lekker voor me. Beelden ontstaan bij mij nog voordat ik ze geschoten heb. In het dagelijks leven. Kijkend naar van alles wat er om me heen gebeurt. Het kan zelfs zo zijn dat wanneer ik langs het grof vuil fiets in Amsterdam op een regenachtige dag, dat ik daar een voorwerp, of een stuk materiaal van wat dan ook zie liggen en er direct een beeld ontstaat in mijn hoofd. Hoe vaak ik niet gestopt ben en teruggereden met mijn auto om zooi van de straat in m’n auto te laden, omdat een beeld in het voorbijgaan meteen bleef trekken aan me. Of achterop mijn fiets mee te zeulen naar mijn studio. Deze fauteuil, van de kringloop, is daar een voorbeeld van.

Ik houd van spelen met kadering. Wat dat met een beeld doet. Maar wat nou als de kadering ook letterlijk in het beeld verweven wordt. Hier speel ik vaker mee in mijn werk. Het is zoeken naar de dunne lijn tussen ongemak, geloofwaardigheid en behagen. Ik zocht naar wat de juiste nauwte weergeeft. Dat het voelbaar is. Dat zit in zowel de engte van de wanden die ik in mijn studio gebouwd heb voor dit beeld, als in de vrouw haar pose. Voordat ik een model fotografeer moet ik altijd eerst zelf voelen hoe een ruimte of pose voelt. Dat is tevens ook een van de redenen dat ik in mijn vrije werk vrouwen portretteer. Ik moet voelen wat ik wil vertalen in mijn beeld. Ik weet niet hoe het is om me als een man te bewegen. Het gaat om de kleine nuances. Deze wil terugzien in mijn beelden. Een losse hand, hoe haren langs je gezicht glijden. You name it. Je zou kunnen zeggen dat in de meeste foto’s die ik schiet een stuk zelfportret zit. Dat begon al toen ik als 6-jarige non-stop meisjes tekende. En is eigenlijk nooit opgehouden. Alleen het medium is gedurende de jaren veranderd.

Ik houd ervan als beelden een filmstill hadden kunnen zijn. Dat ze verhalend zijn. Als ik nu naar haar kijk is ze voor mij een vrouw met een verhaal. Niet meer die vrouw waar ik voor stond met mijn camera. Handen zijn altijd belangrijk in mijn werk. Hoe deze bewegen, daar kun je zoveel emotie mee vertalen. De epische beelden die ik schiet zijn over het algemeen de beelden waar ik zelf het langst iets mee heb. En ook bij mij thuis aan de muur hangen. Waar is ze? Wie is ze? Wat gebeurt er? Ik ervaar daar een eigen beleving bij. Ik wil de kijker intrigeren, maar eigenlijk nog meer mezelf. Ik kan het water op haar huid voelen bij dit beeld. Haar doordrenkte haren. En juist door de uitsnede roept het nog meer vragen op. Ik houd van een rauwe schoonheid in een vrouw. Ongepolijst. Een portret van een aantrekkelijke vrouw die enkel mooi vastgelegd is, raakt me niet. Zeker, ik vind de vrouwen die ik schiet stuk voor stuk prachtig, maar elk van hen heeft een rauw randje. Dat vind ik veel interessanter om mee te werken, dan het uiterlijk alleen.

Neem hier een kijkje op de website van Neeltje de Vries.