Kersvers winnaar van de award voor Luxe Cruises 2026, uitgereikt tijdens het Reisgala, laat de Explora II zien hoe reizen ook kan zijn: zonder drukte, zonder stress en zonder schema’s. Aan boord verandert reizen in een kunstvorm, elegant, ontspannen en tot in de details verzorgd. Terwijl de horizon telkens een nieuw decor ontvouwt, van Barcelona tot Lissabon, ontvouwt zich een wereld van ingetogen luxe, culinaire verfijning en waarachtig nietsdoen. Want soms is het grootste genot niet wat je doet, maar juist wat je even níét doet.
“Welcome, I am your sweet host.” Kukee komt uit India, hij is onze gastheer op deze cruise. We kijken elkaar aan. Want om nou meteen van zichzelf te beweren dat hij een lieve gastheer is, tja, zullen we dat later maar eens bezien of dat zo is? Hij geeft ons zijn kaartje met het nummer waarop we hem 24/7 kunnen bereiken, geen wens zal onbeantwoord blijven. En dan lees ik: Kukee, Your Suite Host. Aha. Dat dus. De Explora II heeft geen staterooms, zoals hutten op luxueuze cruiseschepen doorgaans worden genoemd, laat staan hutten, nee, op de Explora II zijn louter suites: Terrace Suites, Grand Terrace Suites, Penthouses, Deluxe Penthouses, Premier Penthouses, Grand Penthouses (al dan niet met whirlpool), Retreat Residences in alle vormen en maten, tot als ultiem onderkomen de Owner’s Residence van bijna 300 m2 met privézwembad op het eigen terras, cinema room, etc. Kost een hogere middenklasse auto per cruise, maar dan heb je ook wat.
Op een cruise? Jij?
De Owner van die suite, en van alle Explora-schepen (nummer III kiest volgend jaar het ruime sop, rap gevolgd door IV en V) is de Italiaanse familie Aponte, wier voorvader Gianluigi de maatschappij in 1970 stichtte. Windeieren legde het ze allemaal niet, want Forbes en Bloomberg schatten het familievermogen op zo’n 30 miljard dollar en zet Gianluigi op nr. 48 van ’s werelds rijkste lieden. Cruisen is big business, meer dan ooit. Ondanks protesten over milieuvervuiling stijgt het aantal reizigers elk jaar gestaag. Cruisemaatschappijen doen er dan ook alles aan hun CO2-voetafdruk drastisch te verminderen door nieuwe soorten brandstof te gebruiken en zoveel mogelijk te recyclen, een voortdurend en intensief proces.
Kukee ontkurkt onze fles champagne, brengt friandises onder een glazen stolp en biedt aan onze koffers uit te pakken. Doen we liever zelf. Hebben we immers een eigen walk-in-closet voor. En dan luidt de scheepshoorn en verlaten we op majestueuze wijze de haven van Barcelona op weg naar avontuur. Avontuur? Op een cruise? Jij? Vrienden keken me meewarig aan. Is dat niet alleen iets voor… (vul maar in: bejaard, kreupel, verveeld, rijk). Nee dus. Een cruise vaart ’s nachts, wanneer je heerlijk licht deinend in je bed in slaap wordt gewiegd, en elke dag bij het openen der gordijnen lig je in een nieuwe havenstad waar je de hele dag (soms twee) kunt doorbrengen, om pas ’s avonds weer in te schepen. Eén keer in- en uitpakken, terwijl je daartussen op eigen houtje tig plekken op de wereld kunt bezoeken zonder je ook maar ergens druk over te hoeven maken.
Champagne all day long
Exclusieve cruises zoals deze zijn all-in. Dat betekent dat alles wat je consumeert in de prijs is inbegrepen. Champagne all day long en overal altijd eten en drinken, is zes restaurants die onder auspiciën staan van Franck Garanger, de Michelinsterrenchef die z’n sporen verdiende in onder meer hotel De Paris in Monaco en het ultra-exclusieve Eden-Roc in Antibes. Het eten is dan ook ongekend goed. Ik eet misschien wel het lekkerste stokbrood ooit, hier op het schip gebakken op de traditionele ‘Retro d’or’-methode, met Veron-meel afkomstig uit een molen in het France Beauce. Noblesse oblige, want Francks vader was een meesterbakker en eigenaar van een patisserie-boulangerie waar kleine Franckje de kneepjes van het vak leerde. Het is een logistiek wonder hoe men dit allemaal voor elkaar krijgt: 461 suites (dus zo’n 800 gasten aan boord) die almaar willen eten en drinken. In elke haven is het dan ook een laden en lossen van jewelste, nieuwe aanvoer wagyu vlees en kaviaar en angus beef en wat al niet, en afvoer van wat well done is.
We lopen een rondje verkenning op de schuit. Wat meteen opvalt is het eigentijdse design, strak en gestroomlijnd als een hypermodern New Yorks penthouse. Op de Explora II geen kitsch en messing en tierelantijnen zoals op veel andere cruiseboten de norm is. Het is overal licht en open. En we worden overal begroet door glimlachend personeel dat zich meteen met de rug tegen de muur drukt om ons brede doorgang te verlenen. Dat gebeurt één keer. Twee keer. Drie keer. Vier keer. Het houdt niet op, dat glimlachend goeiemorgen en have a good day wensen, een niet aflatende stroom van goede wensen en glimlachen, want tja, met zo’n elfhonderd man en vrouw personeel aan boord gaat dat maar door. Het is even wennen, maar op dag twee blijkt het al onze dagelijkse routine, het terugknikken en het laten openen van deuren, want terugkijkend kan ik me niet heugen ook maar één deur zelf te hebben geopend tijdens de reis. Hoe spontaan deze glimlachen zijn ontstaan blijkt als we stiekem even de personeelskantine inlopen en daar een grote smiley op de binnenkant van de deur zien staan met daaronder: ‘SMILE! A friendly smile and a warm greeting makes a great start!’ Orders van de kapitein dus.
Verblindend vol diamanten
Er is veel vertier aan boord. Lezingen, muziek, kook-, wijn-, whisky-, kaviaar-en kunstcursussen (thema: Waarom Is Kunst Soms 100 Miljoen Waard En Wie Betaalt Dat?), er zijn films en voorstellingen en speciale ontmoetingsborrels voor LGBTQIA+ (zo heet dat op z’n Engels) en alleenstaanden. Daar ontmoeten we Leslie Kanner die meteen vraagt hoe oud we haar schatten. Ik zeg ‘hooguit zeventig’ (maar denk zeker tachtig), en vol trots meldt ze inderdaad tachtig. Ze is Amerikaanse en cruiset non stop. Alleen al op deze trip blijft ze twee maanden aan boord en doet straks de Cross Atlantic overtocht mee van Lissabon naar Miami. Waarom ze cruiset? “Voornamelijk om een reden te hebben mijn juwelen te dragen, want waar op land kun je dat nog veilig?” Ze hangt verblindend vol diamanten en goud, en het is pas elf uur ’s morgens. Ze heeft voor elke dag en avond een ander setje, dus reken maar uit, zestig dagen aan boord maal twee, dat zijn veel karaten. Mocht ze wat willen aanvullen, er zijn winkels aan boord van Cartier, Piaget, Panerai, Hermès, zelfs een Buccellati, het exclusieve Italiaanse juwelenmerk dat nooit verkoopt buiten hun eigen winkels. Hoezo hier dan wel? “De families kennen elkaar al heel lang, de Aponte’s en de Buccellati’s zijn hecht bevriend”, vertelt verkoper Adnane Belbakri, “en dan is het snel geregeld, nietwaar?” Verkoopt het nogal?, vraag ik. Belbakri: “Gisteravond nog een armband van dertigduizend en op een avond vorige week een prachtige parure van honderdduizend plus. ’s Avonds verkoop je het beste op cruiseboten. Dan hebben de mensen heerlijk gegeten en gedronken en zijn ze voldaan en tevreden en dus eerder geneigd zulke bedragen neer te tellen.”
De kunst van het niksdoen
Dan is er Clement, een vijftiger uit Duitsland, single en alleenreizend. “Heerlijk alleen, je kunt doen wat je wilt, en je ontmoet altijd nieuwe mensen aan boord – ik heb veel vrienden die ik zo leerde kennen.” Hij leest veel, puzzelt maar onthaast vooral. Clement: “Je hoeft nergens aan te denken, niks te regelen, alles wordt voor je gedaan en naar je toe gebracht, en dan blijft alle tijd over voor een potje staren over de baren, contempleren, gewoon gezegd eenvoudig niksdoen. Niksdoen wordt zeer onderschat”, zegt hij, en toont het boek waarin hij leest: Why Doing Nothing Can Change Your Life, door Joseph Jebelli, hoogleraar Neurowetenschappen aan de University College London. Hij heeft overal aantekeningen gemaakt en post-its geplakt in de kantlijnen en citeert: “Charles Darwin vond vissen net ze belangrijk als theorieën ontwikkelen want alleen rust geeft nieuwe ideeën, zei hij, en Leonardo da Vinci kon urenlang alleen maar staren naar zijn werk in wording zonder een penseel te beroeren want rust gaf hem de meeste inspiratie.” Helder, Clement is dus in goed gezelschap, maar zelfs wij constateren op dag drie dat gewoon voor je uit staren naar de golven een soort louterend gevoel geeft. Wegdromen op het terras van je suite, dutje doen, natuurlijk wel met een glaasje erbij. “Fles is leeg”, roept Herman, medereiziger en fotograaf van deze reportage, vanuit onze suite, “ik bel Kukee wel even”.
Ships that pass in the night
Ook Melvin, 32 jaar uit Belfast, reist alleen. De imposante spierbundel is niet naar de bijeenkomst voor alleenstaanden gegaan, want hij is hier niet om iemand te ontmoeten, louter om te trainen. “Ze hebben hier de beste en nieuwste state-of-the-art Technogym-apparatuur, daarom heb ik dit schip gekozen – ik kan ongestoord 24 uur trainen.” Eten doet hij vooral in het Franse Red Line restaurant (gegrilde Bresse kip, broccoli, risotto) en in het Japanse Sakura op dek 5, vooral sashimi, bordenvol. Iemand met zo’n prachtlijf wil natuurlijk meteen op de foto denken we, maar nee: “Misschien aan het einde van de cruise, ik ben nu nog niet droog genoeg.” Het is opvallend hoe snel mensen je hier hun levensverhaal vertellen en hoe rap men onderling contact maakt. Wellicht omdat men hier zelf ook ships that pass in the night zijn, men is een korte tijd op elkaar aangewezen en gaat tenslotte weer ieders huns weegs. Dat ik binnen vijf minuten leerde dat Leslie dertien jaar ongelukkig getrouwd was maar dat ze van haar ouders een echtgenoot moest omdat dat nou eenmaal zo hoorde, maar dat ze daar wel een prachtdochter aan over heeft gehouden (meteen een riks foto’s onder mijn neus, “hoe oud schat je haar?”, ik denk zestig, zeg dertig, “nee! Vijfenvijftig! En geen plastische ingreep hoor, puur natuur!”) en zo ging dat nog een halfuurtje door…
Waarachtig levensgenot
Ik leende het boek van Clement en las dat de schrijver uitgebreid contact had met de Nederlandse professor Ruut Veenhoven die hem leerde over het typisch Nederlandse ‘niksen’. Jebelli noemt het zelfs een Nederlandse uitvinding, de ‘Nederlandse kunst van het nietsdoen’. ‘Veenhoven leerde me dat dingen als staren, mensen-kijken, hangen in cafés enorm bevredigend en louterend kan zijn.’ En dat het ‘belangrijk, zelfs gezond, en misschien wel van levensbelang is om het knagende schuldgevoel over dat niksdoen af te schudden, wat dat berooft ons van waarachtig levensgenot en de zo nodige vrijheid van geest’. Waarvan acte hier aan boord van de Explora II.
