In de serie Business Lunch gaan Floris Kappelle en zijn kompaan Rijk de Gooijer aan tafel met een entrepreneur van naam. Anekdotes en succesverhalen afgewisseld door klinkende glazen en prikkende vorken. In deze aflevering gaat het servet op schoot bij Kamran Ullah, hoofdredacteur van De Telegraaf. “We zoeken nog een columnist uit het radicale midden.”

Flink verlaat, maar net op de nippert, stuift voormalig petrolhead Rijk de Gooijer het restaurant binnen. “Cursus skeleton liep uit.” Raar verhaal, maar niet echt onverwacht. Gelukkig zit onze eregast Kamran Ullah al klaar voor de lunch. De sympathieke hoofdredacteur van De Telegraaf kwamen wij eerder tegen op MASTERS EXPO, dus een lunch-date voor deze serie was snel gemaakt.

Gastronomische avontuur

Onze sterrenlunch vindt ditmaal plaats in het rustieke dorpje Noordeloos, tussen Utrecht en Gorkum, dichterbij dan je denkt, en wel in de antieke herenboerderij waar al decennia restaurant De Gieser Wildeman* huist. Sinds kort in handen van patron-cuisinier Marco van der Wijngaard die met zijn team het gastronomische avontuur van deze bijzondere pleisterplaats nieuw leven heeft ingeblazen. Tijd voor een culinaire verkenning op het hoogste niveau, verluchtigd met de fantasiewereld van De Gooijer die ons schaamteloos verzekert geheel klaar te zijn voor de Winterspelen. “Deze daredevil is ready to roll… full trottel down de track… head first”, kraamt onze partieel geschoolde side-kick uit terwijl hij zijn servet amechtig omknoopt.

Zes miljoen lezers

Ter verwerking van deze verrassende entree starten we met een mooie slok De Nit Extra Brut Organic. “Fijne mousse met brede neus. Tikje rook met een hint van mediterrane kruiden”, weet Rijk. Gedrieën toosten we op een middag vol sterke verhalen en ware feiten. Kamran werkt al twaalf jaar bij De Telegraaf, de laatste drie als hoofdredacteur. Een positie die hem op vele interessante plekken brengt. Aan tafel met ministers, ondernemers en politici naast oeverloos veel evenementen, van filmpremières tot Jumping Amsterdam en wedstrijden van Ajax. “De stapel uitnodigingen groeit dagelijks aan.” Tja, wie wil niet aan tafel zitten met de man die met zijn medium dagelijks zo’n zes miljoen lezers en kijkers bereikt? Eervol dus dat Kamran vandaag gekozen heeft voor de Business Lunch in dit fijne restaurant, genoemd naar de befaamde stoofpeer en naar het riviertje de Giessen dat losjes door het dorpje slingert. De strak ingerichte eetzaal biedt een Giethoornteske blik op groen en water. Het terras van De Gieser Wildeman ligt erbij als een ansichtkaart die zichzelf al jaren niet meer hoeft te bewijzen.

”Het grootste misverstand? Dat we rechtse actiejournalistiek bedrijven”

 

Man met mening

“Ik heb er zin in”, onthult de populaire mediaman. Regelmatig treedt Kamran op als commentator in radio- en televisieprogramma’s als Goedemorgen Nederland, als spraakmaker op NPO Radio 1, en in podcast De Krant van Kamran waarin hij wekelijks ongezouten het nieuws bespreekt. Een man met een mening. En nu ook een man met een amuse: Chawanmushi, een Japanse flan, met aardpeerijs, mosselpaddenstoel, dashi vinaigrette en ingelegde rettich. “Aards en eerlijk”, horen we iemand mompelen. Chef Marco zet, zoals hij zegt, “altijd één groente in het zonnetje”. Ditmaal is dat de aardpeer. Het geheel stervormig, artistiek, bijna te mooi om te eten. Aan tafel zitten drie Amsterdammers. Dat schept onmiddellijk een band. Vandaag is Kamran de hoofdpersoon. Rijk is de bijsluiter. En chef Marco de stille kracht die deze lunch tot hoge toppen verheft. Een sterk begin. Kamran kijkt, ruikt, proeft. Hij is gevoelig, zal later blijken. Een man die de nuance niet alleen predikt, maar ook proeft.

Kinderarts of cliniclown

Kamran is 42 en woont al zijn hele leven in Amsterdam. Barlaeus Gymnasium. Vrijgevochten, vlotte prater, al vroeg politiek actief. De stad die als links wordt gezien, zit in zijn systeem. Toch leidt hij nu een krant die door velen als rechts wordt gelabeld. Dat levert soms merkwaardige ontmoetingen op. “Ik liep laatst op de Lindengracht,” vertelt hij, “en iemand zei: wat doet die Telegraafman hier, in deze linkse buurt?” Kamran lacht. Hij kan ervan genieten. “Maar dat is natuurlijk niet de hele stad. Al is het wel héél links geworden.” Ooit wilde hij kinderarts worden. Of CliniClown. “Dan hebben die kinderen in ieder geval lol aan me.” Leraren vonden dat hij vooral veel praatte. “Misschien moet je daar iets mee doen”, was de suggestie. Rechten? Bestuurskunde werd het. Politiek. Hij was voorzitter van de Nationale Jeugdraad, kende de huidige generatie politici al vroeg. Rutte. Jetten. Paternotte. Belandde in de journalistiek. Via video, via radio, via televisie. En zo werd hij, uniek in 132 jaar Telegraaf, hoofdredacteur zonder ooit als schrijvend journalist te zijn begonnen.

De driehoek van het nieuws

Chef Marco verschijnt met het volgende gerecht. Een kaassoufflétje met paling, crème van lavas. Op tafel een ingelijste foto van zijn opa en oma met een grote kaas en een Friese koe. “Dit zit ook in de Pakistaanse cultuur”, zegt Kamran. “Het eren van ouders en grootouders.” Hij straalt. “En het is ook trots zijn op Nederland.” Rijk neemt een slok bubbels. “Een drupje dan”, zegt hij, terwijl hij zijn glas in één keer leeg giet. Kamran praat stoïcijns door, snel en soepel. Met overtuiging, maar zonder bombast. Zou hij daarom zo vaak gevraagd worden voor radio en televisie? “Waarom ik daar zit? Ten eerste om De Telegraaf af te zeiken. Dat doen ze graag bij NPO. En ten tweede omdat we maatschappelijke impact hebben.” Hij zegt ja omdat zijn lezers dat waarderen. Transparantie, onafhankelijkheid en betrouwbaarheid noemt hij de drie assets van de journalistiek. Zeker in AI-tijden. Hij schetst de driehoek van het nieuws: klassieke journalistiek, sociale media en talkshows. “Het probleem is dat die voortdurend door elkaar worden gehaald. Dan zie je dezelfde mensen ’s ochtends in de krant en ’s avonds bij VI aan de bar. Dan lig ik er echt af. Talkshows worden weggezet als mainstream media, terwijl het een ander genre is.” Rijk knikt. “Ondertussen is de gemiddelde Nederlander nog steeds een belediging voor de televisie”, mompelt hij.

Roeren blijft leuk

Een prachtig vormgegeven langoustine verschijnt ter tafel, met cappuccino van langoustine, citrus, wortel, gember, krokante zwoerd en wortelbereidingen, schuimige saus. Voor de na-dep mooi brood met oranje boter van langoustine. “Die saus!” roept Rijk verrukt. Gulzig likt hij zijn knuifje af. Tafelmanieren zijn voor hem nog altijd work in progress. Het gaat de goede kant op. “Jemig, wat lekker man”, zegt hij. “Fantastisch”, roept Kamran die zelf ook graag kookt. Al komt hij er met jonge kinderen en dit werk weinig aan toe. “Maar roeren in een pan blijft leuk.” Net als proeven van de oranje wijn Rubicone Bianco Nespoli van Trebbiano en Pinot Bianco. Rijk noteert: “Royale ronding, fris afgekruid, ik proef abrikoos en honing.” Ondanks Rijks boertige verschijning weet hij wijntechnisch wel van wanten.

Gevoelig type

Terug naar Kamran en zijn werk. Het beeld dat het publiek heeft van een krantenredactie: stress, rinkelende telefoons, lawaai, nerveus geren, Hollywoodbeelden. Kamran schudt zijn hoofd. “Als mensen bij ons komen, zeggen ze altijd: wat is het hier rustig.” En bij echt breaking news? “Dan is het doodstil. Iedereen weet wat hij moet doen. Dat zijn de momenten waar ik van geniet.” Zijn eigen rol? “Zo min mogelijk doen. Aanwezig zijn. En bewaken dat snelheid niet ten koste gaat van zorgvuldigheid.” Die aandacht zien we terug in het volgende gerecht: rivierkreeftjes met pompoen, koriander, gember, peper. Comfort food met een oosterse hint. “Mooi”, zegt Kamran. “Ietwat kouder dan verwacht. “Ik ben een gevoelig typje”, voegt hij eraan toe. Hoofdredacteur van De Telegraaf: een gevoelig typje. Rijk mijmert over sauzen. “Ik houd van echt goeie Franse sauzen. Vaak wil ik alleen de saus.” Die gaat vaak ook goed samen met wijn. Rijk focust op wijn nummer 3, de Nasco di Cagliari doc ‘Iselis’ uit Sardinië: “Ja hoor, lokale druif, de Nasco, met drupje Vermentino. Balans, druivig op de neus, fris aroma, vleug vanille, en toch spannend. Plus: een fruitmand vol abrikozen, kweepeer en bloemen. Voor de slokgrage man.”

Van influencers tot gezichten

Kamran ziet hoe de journalistiek verandert. Mensen volgen geen merken meer, maar gezichten. Saskia Belleman, Wouter de Winter, Valentijn Driessen, Martin Visser. “Wij hebben onze eigen influencers.” En hij beseft: de zestigers gaan met pensioen. Er moeten nieuwe gezichten komen. Nieuwe stemmen. “We zijn begonnen met Nieuws van de Dag. Ook om talent te laten zien. De volgende Saskia. De volgende John van de Heuvel. Trouwens, we zoeken nog een columnist uit het radicale midden.” Een nieuwe stroming? Al mijmerend noemen we wat namen, Marcel Levi wellicht, die alom zeer wordt gewaardeerd. Plots verschijnt daar skrei aan de kust. Het is het seizoen voor deze neef van de kabeljauw. Het delicate zeevlees is afgelakt, met lardo, gele curry, kataifi, zoete aardappel, kokkeltjes. Alles in één hap. “Zo moet het,” zegt Rijk, “misschien start ik een etiquette-rubriek.” De nieuwe Beatrijs Ritsema. Gezien zijn eetstijl vrezen wij het ergste. Kamran zit heel even in stilte te genieten. Even geen redactie, geen kinderen, geen media. “Donderdagmiddag kan slechter”, zegt hij. Sheer bliss.

Misverstanden en misvattingen

We komen terug op De Telegraaf, nog steeds het grootste dagblad van Nederland. Wat is het grootste misverstand, vragen we ons af. “Dat we rechtse actiejournalistiek bedrijven”, zegt Kamran. “Maar iedereen die de krant leest, weet beter. We bereiken zes miljoen Nederlanders. Dat is de breedte van de maatschappij. Columnisten mogen kleuren. Journalistiek is gebaseerd op feiten. Dat onderscheid blijft cruciaal.” Ook essentieel is het piece dat Marco nu inzet: een artistiek vormgegeven stukje ossenhaas met oma’s sukade en krachtige jus. We bespeuren verse truffel en bereidingen van portobello, Pommes Anna, prei en bospeen met een crème van pastinaak. Een gerecht vol warme herinneringen aan vroeger, aan grootmoeders en landstreken waar weinig gebeurde. In ons glas gebeurt ondertussen van alles. De Saperavi Taoba uit Georgië, ’s werelds oudste wijnland, afkomstig uit het beroemde wijngebied Kakheti. Deze oeroude druif gaat met tros en al in aardse kruiken de grond in wat zorgt voor uitzonderlijke rijping van de wijn. Rijk proeft voor: “Zware jongen, maar toch viooltjes, kruidig en stevig, puike vleesmakker.” Soepel duikt de ossenhaas maagwaarts. Klassieker kan haast niet dit gerecht, persoonlijk en toch modern.

IJzersterke koppen

Het dessert arriveert. Pure chocolade, amandel, peer, amaretto, tonkaboon, ijs van amandelmelk. Daarbij Tokaj-wijn met tonen van honing, alweer abrikoos en zest. Rijk doopt bonbons in zijn thee. Lapsang Souchong. “Dat is pas thee.” Kamran kijkt tevreden. “Wat voor mij niet mag ontbreken op een goede nieuwsdag? Humor. Dat vergeten we te vaak. Daarom maken we graag van die ijzersterke koppen.” Er worden wat succesnummers opgevist uit het verleden terwijl buiten de sneeuw zachtjes smelt. Binnen is het warm en loopt de lunch ten einde. De gesprekken ebben weg, van amuse tot toetje, van aardpeer tot het radicale midden. Een meer dan mooie lunch. Met een hoofdredacteur die precies begrijpt dat je het nieuws soms pas echt kunt begrijpen… als je er goed bij eet. Een middag die blijft hangen, zoals goede gesprekken en mooie lunches dat horen te doen. Hier in het vredige Noordeloos, waar het landschap wordt bepaald door sloten, weilanden en een weidse lucht lijkt de tijd stil te staan. Perfect decor voor fine dining bij De Gieser Wildeman waar het culinaire ambacht ten volle wordt beleefd. Zowel aan tafel als achter de kachel. Noordeloos here we come.