Uitgestrekte landgoederen, architectonische pracht en een sfeer waarin luxe en eenvoud moeiteloos samenkomen. Van een verborgen parel in de Algarve tot een stijlvol toevluchtsoord aan de Italiaanse kust en een landhuis dat zelfs te duur was voor een Amerikaanse president. Verblijven in een unieke kamer of suite? Hier wil je inchecken.
EUFEMISTISCHE BOERDERIJ
’s Avonds aankomen is niets minder dan feeëriek: de wijd openstaande poort midden in een nationaal park, en dan de met verlichte palmbomen begrensde oprijlaan oprijden naar de beeldig uitgelichte witte boerderij. Tenminste, die term gebruiken de Nederlandse eigenaars (hij een succesvol ondernemer, zij een voormalig lid van de hoofdredactie van een grote krant) er eufemistisch voor (zoals de Vanderbilts c.s. hun mega mansions in Newport ‘cottages’ noemden). In werkelijkheid is het een door de beroemde Portugese architect Frederico Valsassina onlangs geheel gerenoveerd landgoed, of beter nog: een soort dorp, een aaneenschakeling van 19e-eeuwse huisjes en voormalige werkplaatsen en wijnmakerijen, verbonden door straatjes en pleintjes waar het voormalige waterbassin nu is veranderd in een gigantisch zwembad. Huismeester Ciprian staat de gasten op te wachten. Hij blijft tijdens het hele verblijf degene die er altijd is, alles regelt, van ontbijt tot tripjes, sportevents of wat dan ook. Ieder ultra luxueus huisje (elk met meerdere slaap- en badkamers, een keuken, terras of tuin) is afzonderlijk te huur, maar het leukste is het helemaal af te huren met familie en/of vrienden (totaal 26 slaapplaatsen). Het prachtige terrein met wijn- en olijfgaarden ligt in een glooiend nationaal park aan de stille kant van de Algarve, op loopafstand van de zee waar aan de plaatselijke boulevard allerhande eettentjes zijn, nog nauwelijks aangetast door het toerisme verderop in de Algarve. Noem het geheel maar understated chic zonder de snobistisch poeha van de megarijke oorden als Vilamoura even verderop. Goedkoop is het natuurlijk niet, maar ook weer niet exorbitant (prijzen voor 2025 liggen nog niet precies vast, maar reken voor het hele ‘dorp’ voor 26 personen zo rond € 25.000 per week in het hoogseizoen). Verder op het terrein woont chef Ben van Geelen (ex Toscanini, Bordewijk, A la Ferme, Tout Court) die exclusief voor het verblijf te allen tijde inzetbaar is voor een lunch, diner of wat dan ook, mocht u geen zin hebben in een restaurant of om zelf wat in elkaar te flansen. En dan zijn er nog speciale weekends te boeken, met pilatesonderricht, teken- of beeldhouwles (door de bekende kunstenaar Jurriaan van Hall) en nog zo veel meer. Ik zeg het niet vaak, maar persoonlijk vond ik mijn verblijf hier een van de leukste rent-a-villa ervaringen uit mijn reisbestaan.
OLIFANT OP EEN ROTS
Juliana en Bernhard hadden een buitenhuis in Porte Ercole dat De Olifant heette, genoemd naar het lievelingsbeest van de inmiddels verguisde prins. Elk jaar mocht de pers daar een half uurtje plaatjes schieten van de zogenaamd zo eenvoudig vakantie vierende koninklijke familie, angstvallig vermijdend dat een stukje verderop hun megajacht lag verankerd, want tsja, dat zou de vermeende simpelheid van het vakantiehuis alleen maar tegenspreken. Het plaatsje is nog steeds best simpel, vergeleken met andere Italiaanse kustplaatsen, met tot nu toe maar één noemenswaardig hotel even verder op het schiereiland, Il Pellicano. Dat krijgt nu concurrentie van La Roqqa, dat de nu zo populaire nieuwe simpelheid in alle luxe vertegenwoordigt: strakke, moderne inrichting met knipogen naar de sixties en seventies, gietvloeren, houten – niet al te gemakkelijk zittende – stoelen, terracotta vloeren en veel beiges en witten. Alle zeer ruime 55 suites (vanaf 540 euro) hebben balkon of terras met droomuitzichten over de zee, de haven (nu zonder Bernards jacht, want de kinderen wisten niet hoe snel ze na pappies en mammies dood beide moesten verkopen) dan wel het landschap. Het personeel alsook het eten is zoveel mogelijk lokaal, de communicatie uiterst eigentijds (roomservice en andere verzoeken gaat via Whatsapp), en er is een eigen beach club Isolotto (vijf minuten te voet, maar voor luiaards ook binnen een paar seconden te bereiken via de hotel shuttle) met cocktails die zijn genoemd naar Caravaggio’s schilderijen, want hij is de plaatselijk name to fame. Hij ligt hier begraven, geveld door ziekte of moord (ruim vier eeuwen later is dat nog steeds niet opgelost), nadat hij uit Rome hiernaartoe was gevlucht omdat hij daar iemand had vermoord. De man was een schildergenie, maar zeker geen lekkertje. Een boek meenemen is niet nodig, want de huisbibliotheek is ruim gevuld. En een speciaal bravo voor de grote, zachte, absorberende handdoeken; erg moeilijk daarbij mijn steelzucht voor hotelspullen te onderdrukken (maar het is me middels veel zelfreflectie toch gelukt). Van november tot april is het hotel gesloten.
TE DUUR VOOR EEN PRESIDENT
Marjorie Merriweather Post, erfgename van een ontbijtgranenimperium, was rijk. Ze bezat huizen als kastelen. Haar lievelingsplek was Mar-a-Lago, een 126 kamers tellend, in neo-Mexicaanse stijl gebouwd landhuis dat ze na haar dood naliet aan de Amerikaanse staat om dienst te doen als winterverblijf voor toekomstige presidenten. Maar de USA kon het onderhoud niet betalen en weigerde de gift. Nu woont Donald Trump er, zij het privé. In Washington DC bezat ze het Hillwood Estate, een enorm stadspaleis waar ze haar (politieke) vrienden ontving. Dat deed ze tijdens diners met de duurste, antieke serviezen (ze was dol op het aankopen van spullen van gevallen koningshuizen, zoals de Romanovs), maar delicate Franse cuisine ho maar: de gasten kregen haar eigen producten, zoals ontbijtgranen, instantkoffie, namaakboter en Jell-O glibberpuddinkjes. Nu is het huis een museum in de stijl van een woonhuis. Je dwaalt er door de kamers met gedekte tafels, opgemaakte bedden, vazen vol bloemen, een Fabergé-ei hier en daar en wanden vol porselein en schilderijen en foto’s. Geen betere plek om aan den lijve te voelen hoe de rijken toen leefden. Maar er zijn nog veel meer Merriweather-plekken, zoals het Merriweather Post Pavillion in Columbia waar heel wat wereldsterren optraden (en nog steeds optreden) zoals Jimmy Hendrix en The Doors. En sinds kort is daar vlakbij het Merriweather Lakehouse hotel, niet te vergelijken met luxe en de overdaad waarin de naamgeefster leefde (ze zou er zeker niet zijn ingecheckt), maar in alle eenvoud toch heel niet slecht.