Gasthoofdredacteur Joseph Klibansky: “Ik hou ervan om groot te denken”

Hij is gezegend met zowel een groot creatief als zakelijk talent. Een gouden combinatie die hem de hele wereld over brengt, successen zo groot als zijn sculpturen oplevert en resulteert in een jaloersmakend netwerk. De naam Joseph Klibansky (Kaapstad, 1984) weerklinkt van Dubai tot China en van Ibiza tot LA. “Uiteindelijk moet kunst gewoon gezien worden.”

Tekst: Bart-Jan Brouwer
Online redactie: Mical Joseph
Beeld: Rahi Rezvani
Styling: Lissa Brandon
Visagie & haar: Juliette den Ouden

Je kwam in 1984 ter wereld in Kaapstad. Wat voor herinneringen heb je aan Zuid-Afrika?

“Geen. Toen ik anderhalf was, gingen we daar weg. Mijn vader komt daarvandaan, mijn moeder is Nederlandse. Door de Apartheid en de spanning die daarmee samenging, besloten ze naar Nederland te verhuizen – ze kwamen in Bergambacht terecht. Drie jaar geleden ben ik voor het eerst teruggegaan naar Kaapstad. Eerlijk? Het was niet een ideale experience. Mijn ouders hadden een hotel geboekt, ik zat in een art villa in Green Point: een heel chille plek met een zwembad en alles erop en eraan. Alleen had je in die tijd steeds power outages, ging de stroom er weer af. En ik voelde mij niet helemaal veilig, door verhalen van een vriend die daar woont en een zwerver die achter me aan bleef lopen. Iedereen noemt Dubai nep, maar daar is het wel superveilig en kun je gewoon met je Rolex om over straat. Veel mensen noemen Kaapstad de beste plek op aarde. Voor mij geldt: waar je je lekker voelt is waar je je veilig voelt. Het zal best dat je als toerist in een T-shirt veilig over straat kan, maar als je gewend ben in een bepaalde vorm van luxe de wereld over te reizen, dan is Kaapstad niet dé plek.”

Wist jij vroeger al wat je wilde worden?

“Nee, ik was gewoon bezig met blij zijn. En met skaten. Ik had nooit zoiets van ‘ik wil later astronaut worden’. Wel heb ik altijd geweten dat ik later de dingen zou hebben die ik wilde hebben. Die zelfverzekerdheid van ‘dat gaat lukken’ heb ik altijd gehad. Eerst kocht ik RC Cars, daarna een radiografisch bestuurbare helikoper. Maar ik moest het wel verdiend hebben, vond ik. Dat heb ik van mijn vader. ‘Als je eerst het werk afmaakt waaraan je bezig bent, en mensen willen het hebben, dan heb je het verdiend’, zei hij. Het geluk zit niet zozeer in het bezit, maar in de journey. Het grootste geluk voor mij is elke dag wakker worden met een sense of excitement. Dat je echt kunt genieten van ieder moment.”

Wanneer is jouw connectie met kunst ontstaan?

“Mijn ouders hadden een fotostudio en deden op hoog niveau reclame- en modefotografie. Daar lagen veel boeken over fotografie en kunst, er stonden houtsnijwerken en maskers uit Afrika. Op een gegeven moment hadden ze een bronzen beeld gekocht van een krijger op een paard. Dat was een serieuze aankoop. Die heroïsche figuur op zijn paard wees naar de verte: volg mij daarheen. Maar zijn wijsvinger was krom – misschien was er iets in de mal misgegaan. Daar moesten we altijd hard om lachen. Ik herinner me veel van zulke momenten rondom art. Zo gooide mijn broer een speer, onderdeel van een Afrikaans kunstwerk, naar mij. Een echte speer met een metalen punt. Die bleef gewoon in mijn bil steken! Allemaal memories. Dat zal best invloed hebben gehad. Maar de connectie met kunst is pas echt ontstaan toen ik op de Spiegelgracht in Amsterdam langs galeries liep en bewonderend keek wat daar allemaal hing. Het drong tot mij door dat ik iets had toe te voegen aan het landschap van art, dat ik een eigen verhaal wilde vertellen.”

Maar dan moet je nog wel het talent daarvoor hebben…

“Ik was nooit een groot tekenaar geweest, maar had wel een creatieve inslag. Ik ging op zoek naar een manier om die te uiten. Ik zat op een businessschool en in het weekend werkte ik bij discotheek The Powerzone achter de bar. Daar verdiende ik best goed: 120 euro per avond plus fooi. Zo kon ik sparen voor een digitale camera en een snelle grafische computer. Daarmee ging ik foto’s maken en collages bouwen – knippen en plakken. Die collages drukte ik af op canvas en daar ging ik dan weer overheen schilderen. Dat noemde ik digital mixed media. Mijn techniek is spelenderwijs ontstaan. Uit de drang om verhalen te vertellen, om mijn visie op de wereld te expressen.”

Ben jij een kunstenaar die inspringt op de ontwikkelingen om ons heen?

“Toen ik tien jaar geleden New Fusion maakte, waren we heel erg bezig met de invloed van Azië op onze cultuur. Dat wilde ik met dat kunstwerk aantonen. Daarin komen de westerse en oosterse cultuur samen, herkenbare elementen van New York gecombineerd met de floating market uit het Oosten – bootjes met bananen en televisies die het straatbeeld binnendrijven. Super surrealistisch. Het zegt ook iets over de globalisering die is ingezet. Dus ja, ik denk wel dat mijn kunst iets over de tijd zegt waarin we leven. Dat wordt onderstreept door het feit dat ik nu digital art op een scherm ga maken. Dat heb ik altijd gewild, maar de wereld was er nog niet aan toe omdat we relatief weinig waarde-gevoel hebben bij iets wat we op een scherm zien. Dat hebben we alleen bij tastbare dingen. Vandaar dat ik altijd digital art heb gebouwd, maar die fysiek heb uitgevoerd. Nu een enorme movement richting digital art aan het ontstaan is, spring ik daarop in. Met de veiling van Beeple’s digitale kunstwerk The First 5000 Days voor 69 miljoen dollar laat de kunstwereld zien deze vorm van kunst serieus te nemen. Als artist ben ik excited over de technologies om te blijven evolven.”

Dus kunnen we van jou binnenkort ook cryptokunst verwachten?

“Jazeker. Zulke ontwikkelingen moet je niet negeren. Je wilt nooit de persoon zijn die altijd maar zegt ‘daar ben ik te oud voor’. Daar moet je heel erg voor waken. Schoenmaker blijf bij je leest, daar ben ik niet zo’n voorstander van. Als je niet openstaat voor nieuwe technologieën, kun je heel makkelijk gepasseerd worden door een nieuwe generatie. Wij hebben gezegd: we gaan dr’op, we gaan het embracen, we gaan ermee aan de slag. En we gaan daarna wel kijken wat het voor ons gedaan heeft en bepalen of we ermee doorgaan. We hebben nog niet gereleased omdat we eerst wilden zien hoe de markt zich zou ontwikkelen en uitzoeken welk platform het meest geschikt is. Tegelijkertijd hebben we veel meer kennis ingewonnen. De eerste NFT die ik ga maken wordt een eigen creatie, voor toekomstige projecten hebben we samenwerkingen opgelijnd met grote muziekartiesten als Maluma, Stefflon Don en Timbaland.”

Jij begon met tweedimensionale kunst, nu maak je vooral sculpturen. Waarom?


“Ik maak nog steeds schilderijen, onlangs nog een hart voor het Charity Gala diner van het Prinses Máxima Centrum. Maar het maken van beelden past makkelijker in mijn drukke reisschema. Als ik het ontwerp gemaakt heb, begint de productie. En die wordt gemanaged door mijn vader. Een painting maak ik alleen, de productie daarvan draag ik van begin tot eind zelf. En als je tussendoor moet reizen, is dat niet bevorderlijk. Als ik een weekje in Dubai ben geweest, kom ik in een andere mood terug dan toen ik wegging.”

Hoe smaakt succes?

“Succes is het beste wat er is. Succes creëert een positief gevoel, creëert mogelijkheden, creëert vrijheid. Vrijheid om keuzes te maken, vrijheid om te reizen. Als ik wil kan ik morgen naar Singapore en in een comfortabel hotel verblijven. En wil ik langer blijven dan gepland, dan boek ik een nieuw ticket. Ik heb de vrijheid om te kiezen voor een andere vibe, een ander licht en een ander gevoel wanneer ik dat wil. Die vrijheid heb ik opgebouwd, qua tijd, qua financiën. Dat vind ik het ultieme.”

Denk jij dat je ooit in naam net zo groot kan worden als bijvoorbeeld Picasso?

“Waarom niet? Zolang ik systematisch zo’n zestig, zeventig jaar doorga, het goed organiseer, zorgvuldig blijf bouwen aan mijn oeuvre en mijn naam niet te grabbel gooi… En, heel belangrijk, zolang mijn kunst overal gezien wordt. Traditioneel gebeurde dat via een galerie of museum. Maar tegenwoordig is dat niet de manier om door heel veel mensen gezien te worden. Ik heb veel respect voor musea, vind sommige heel erg gaaf – check mijn LXRY List –, het is leuk om tentoonstellingen te doen en ook belangrijk voor je credibility, maar er is wel veel veranderd de afgelopen vijf à tien jaar. We leven nu in een tijd van collaborations, een tijd van social media. Ik vind samenwerken met artiesten het coolste wat er is. Dat levert veel op, want het zijn allemaal artiesten met veel reach, waardoor je je kunst onder de aandacht van een mega groot publiek kunt brengen. Zoals ik al zei gaan we nu een collab doen met de Colombiaanse zanger Maluma, die maar liefst 60 miljoen volgers heeft. Ik ben bezig met voetballer Sergio Ramos, die heeft 50 miljoen volgers. Met zulke aantallen gaat het heel snel. Als je kunst gezien wordt, zorgt dat voor groei van je merk.”

MASTERS MAGAZINE

Het hele interview lezen met Klibansky? Bestel dan nu het nieuwe MASTERS MAGAZINE!

MASTERS #48 met gasthoofdredacteur Joseph Klibansky

X